ندارند ، امّا بين حق و باطل را به خوبى تشخيص مىدهند . منزل هفتم : لقاء ؛ در منزل هفتم ، سالك به لقاى پروردگار نائل مىآيد و فانى فى الله مىشود ؛ از اين‌رو به اين منزل ، « فناء » يا « فناء فى الله » نيز مىتوان گفت . در اين مقام ، سالك به جايى مىرسد كه در مىيابد عالم محضر خداست و خود را دائماً و در هر حال ، مكان و زمان ، در محضر خداوند سبحان مىبيند . از نظر عرفا و اهل دل ، منزل لقاء ، منزل آخر است ؛ امّا بنابر تعبير استاد بزرگوار ما حضرت امام خمينى ( قدس سره ) همهء اين منازل ، در حقيقت مقدّمه بوده و تازه سالك به ابتداى راه رسيده است . چنين انسانى نبايد از حركت بايستد . توقّف در وادى سلوك ، آهسته آهسته سالك را به منزل اوّل برمىگرداند و سپس از مسير خارج مىسازد . در منزل يقظه ، كه شرح آن گذشت ، « 1 » دريافتيم كه اوّلين قدم در سير و سلوك ، توجّه و بيدارى سالك است . پس از توجّه و بيدارى و بعد از اينكه سالك ، به مقام دوام توجّه رسيد ، وارد منزل دوّم يعنى منزل توبه مىشود . منزل توبه ، آدمى را از زير هر عَلَم و پرچمى كه نامى غير از نام خداوند منّان بر آن درج شده باشد ، خارج مىسازد و به زير پرچم الله تبارك و تعالى مىبرد . عصارهء همهء مطالبى كه در اين منزل بيان مىشود ، همين يك جمله است و در اين كتاب به شرح آن خواهيم پرداخت . معناى توبه توبه ، يعنى بازگشت از هرچه غير خدا است ، به سوى خداى سبحان ؛ توبه يعنى شرمندگى در مقابل خداوند ؛ توبه يعنى اينكه انسان دريابد به موجودى غير از خداى مهربان توجّه كرده ، يا با امر خداوند متعال مخالفت كرده است و از پروردگار

--> ( 1 ) . رك : « سير و سلوك ؛ يقظه » از تأليفات معظّم له .